თქვენ­თ­ვის, ვი­საც  გიყ­ვართ ქარ­თუ­ლი ღვი­ნო

"ვაჰ, სო­ფე­ლო"!..

"ე­გე­ბა წაღ­მა ვი­ფიქ­რო, ქვეყ­ნის უკუღ­მა ტრი­ა­ლი"...

თქვენ­თ­ვის, ვი­საც  გიყ­ვართ ქარ­თუ­ლი ღვი­ნო

და, რა თქმა უნ­და, თქვენ­თ­ვის, ვის­თ­ვი­საც ქარ­თუ­ლი ვა­ზი ღვიძლ შვილ­ზეც არა­ნაკ­ლებ  სა­ფე­რე­ბე­ლია.

მო­დი, კი­დევ ერ­თხელ გა­ვიხ­სე­ნოთ დი­დი ვა­ჟას უკ­ვ­და­ვი სიტყ­ვე­ბი - „და­მის­ხი, და­მა­ლე­ვი­ნე, ე ღვი­ნო ოხერ-ტი­ა­ლი, ეგე­ბა წაღ­მა ვი­ფიქ­რო, ქვეყ­ნის უკუღ­მა ტრი­ა­ლი...“ გპირ­დე­ბით, ამ სიტყ­ვე­ბი­სა და, რა თქმა უნ­და, გე­ნი­ა­ლუ­რი ქარ­თუ­ლი პურ­მა­რი­ლის გახ­სე­ნე­ბა, კარგ ხა­სი­ათ­ზეც და­გა­ყე­ნებთ და წინ რომ გე­ლო­დე­ბათ, იმ საკ­მა­რის­ზე მე­ტად მო­საწყე­ნი ტექ­ს­ტის ბო­ლომ­დე ჩა­კითხ­ვა­საც გა­გი­ად­ვი­ლებთ.

არა­ფე­რი ახა­ლი და უჩ­ვე­უ­ლო - პირ­ვე­ლი მა­ი­სი­დან ძა­ლა­ში შე­ვი­და სა­ქარ­თ­ვე­ლოს გა­რე­მოს დაც­ვი­სა და სოფ­ლის მე­ურ­ნე­ო­ბის მი­ნის­ტ­რის, და­ვით სონ­ღუ­ლაშ­ვი­ლის  მი­ერ 24 აპ­რილს გა­მო­ცე­მუ­ლი ბრძა­ნე­ბა „სა­მე­წარ­მეო ვე­ნა­ხის გა­შე­ნე­ბის წე­სის“ შე­სა­ხებ.

კი­დევ ერ­თხელ გა­ვი­მე­ო­რებ, რომ ეს გახ­ლავთ გა­რე­მოს დაც­ვი­სა და სოფ­ლის მე­ურ­ნე­ო­ბის მი­ნის­ტ­რის ბრძა­ნე­ბა და არა პარ­ლა­მენ­ტის მი­ერ დამ­ტ­კი­ცე­ბუ­ლი კა­ნო­ნი.

დო­კუ­მენ­ტის პირ­ვე­ლი­ვე მუხ­ლ­ში გან­საზღ­ვ­რუ­ლია მი­სი მი­ღე­ბის მი­ზა­ნი: „ალ­კო­ჰო­ლი­ა­ნი სას­მე­ლის წარ­მო­ე­ბის უზ­რუნ­ველ­ყო­ფა ხა­რის­ხობ­რი­ვად და რა­ო­დე­ნობ­რი­ვად და­ბა­ლან­სე­ბუ­ლი, კონ­კუ­რენ­ტუ­ნა­რი­ა­ნი სა­ნედ­ლე­უ­ლო ბა­ზით.“ გარ­კ­ვე­ვი­თაა ნათ­ქ­ვა­მი ისიც, რომ  „წე­სი“ ვრცელ­დე­ბა იმ ფი­ზი­კურ და იური­დი­ულ პი­რებ­ზე, რო­მელ­თაც გან­ზ­რა­ხუ­ლი აქვთ სა­მე­წარ­მეო ვე­ნა­ხის გა­შე­ნე­ბა ან არ­სე­ბუ­ლის აღ­დ­გე­ნა-გა­ნახ­ლე­ბა, რაც შე­საძ­ლე­ბე­ლია მხო­ლოდ ღვი­ნის ეროვ­ნუ­ლი სა­ა­გენ­ტოს მი­ერ გა­ცე­მუ­ლი წე­რი­ლო­ბი­თი თან­ხ­მო­ბით.

გთხოვთ, ყუ­რადღე­ბა მი­აქ­ცი­ოთ, რომ ბრძა­ნე­ბა­ში სა­უ­ბა­რია არა, ზო­გა­დად, ვე­ნა­ხის გა­შე­ნე­ბა­ზე, არა­მედ, სა­მე­წარ­მეო, ანუ ღვი­ნის ქარ­ხა­ნა­ში გა­და­სა­მუ­შა­ვებ­ლად ჩა­სა­ბა­რე­ბე­ლი ყურ­ძ­ნის მოყ­ვა­ნა­ზე. შე­სა­ბა­მი­სად, „წე­სი“ ემ­სა­ხუ­რე­ბა ყურ­ძ­ნის ხა­რის­ხის ამაღ­ლე­ბას ქარ­თუ­ლი ღვი­ნის ხა­რის­ხის კი­დევ უფ­რო გა­უმ­ჯო­ბე­სე­ბი­სა და სა­ერ­თა­შო­რი­სო ბა­ზარ­ზე მი­სი მოთხოვ­ნის გაზ­რ­დის­თ­ვის.

მე თუ მკითხავთ, გერ­მა­ნულ, ეს­პა­ნურ,  უნ­გ­რულ, პო­ლო­ნურ, რუ­მი­ნულ, მოლ­დო­ვურ, იტა­ლი­ურ, ბერ­ძ­ნულ და თვით ფრან­გულ ღვი­ნო­ებ­საც კი მშობ­ლი­უ­რი ქარ­თუ­ლი მირ­ჩევ­ნია. თუმ­ცა, რო­გორც ჩანს, მე­გო­ბა­რი ევ­რო­პა-ამე­რი­კე­ლე­ბი ასე არ ფიქ­რო­ბენ. რა გა­ეწყო­ბა - თუ ქარ­თუ­ლი ღვი­ნის ექ­ს­პორ­ტ­ზე სე­რი­ო­ზუ­ლად ვფიქ­რობთ, უცხო­ე­ლი მე­გობ­რე­ბის მოთხოვ­ნე­ბი, მა­თი სტან­დარ­ტე­ბი უნ­და გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნოთ და სა­ექ­ს­პორ­ტოდ გა­მიზ­ნუ­ლი რქა­წი­თე­ლი თუ სა­ფე­რა­ვი უნ­და „გა­ვა­ევ­რო­პუ­ლოთ“.