ფას­და­უ­დე­ბე­ლი ღვაწ­ლი რუ­დრი­გერ ან­დ­რე­სე­ნი­სა...

ფას­და­უ­დე­ბე­ლი ღვაწ­ლი რუ­დრი­გერ ან­დ­რე­სე­ნი­სა...

20 წე­ლი – სა­უ­ნი­ვერ­სი­ტე­ტო სწავ­ლე­ბის სამ­სა­ხურ­ში!

 ჩვე­ნი წი­ნა­პა­რი უხ­სო­ვა­რი დრო­ი­დან, ყო­ველ დი­ლა­უ­თე­ნი­ას, მად­ლი­ე­რე­ბის გა­მო­ხატ­ვით იწყებ­და და სა­კუ­თარ­თან ერ­თად, უცხო­თა მშვი­დო­ბას და სი­კე­თეს ავედ­რებ­და უფალს!

მშვი­დო­ბა იდ­გა და ბედ­ნი­ე­რი ადა­მი­ა­ნე­ბიც მრავ­ლობ­დ­ნენ ქვე­ყა­ნა­ზე მა­შინ.

გა­მოხ­და ხა­ნი, ფე­რი იც­ვა­ლა სამ­ყა­რომ, მას­თან ერ­თად ადა­მი­ა­ნებ­მაც!

ვერც ჩე­მი სამ­შობ­ლო გა­და­ურ­ჩა ჟამ­თა სი­ა­ვეს. გან­სა­კუთ­რე­ბით და­მო­უ­კი­დებ­ლად არ­სე­ბო­ბა­ში ახალ­ფე­ხად­გ­მულ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს შე­ე­ხო იგი სა­გან­გე­ბოდ მტკივ­ნე­უ­ლად.

გა­სუ­ლი სა­უ­კუ­ნის 90-იანი წლე­ბის მოვ­ლე­ნე­ბის ანა­ლი­ზი არ არის ჩვე­ნი სა­უბ­რის თე­მა, მაგ­რამ მას გვერდს მა­ინც ვერ ავუვ­ლით. მომ­ს­ვ­ლელ-მომ­კითხა­ვი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს არ აკ­ლ­და მა­შინ, რაც სტუ­მარ­თ­მოყ­ვა­რე ქარ­თ­ველს თა­ვი­დან დიდ სი­ხა­რულს ანი­ჭებ­და, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით გა­ირ­კ­ვა, რომ ისე არ იყო ყვე­ლა­ფე­რი, რო­გორც მას წარ­მო­ედ­გი­ნა:

უამ­რავ გან­საც­დელ­თა შო­რის, რთუ­ლი და ძნე­ლად ამო­საც­ნო­ბი გახ­და სტუმ­რად მო­სუ­ლი, მტე­რი და მოყ­ვა­რე.

ქვე­ყა­ნა­ში არ­სე­ბუ­ლი სა­მარ­თ­ლებ­რი­ვი დე­ფი­ცი­ტის და კრი­მი­ნა­ლუ­რი ელე­მენ­ტე­ბის სი­ჭარ­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, თბი­ლი­სის აერო­პორ­ტ­ში საქ­მი­ა­ნი სტუმ­რე­ბის მოზღ­ვა­ვე­ბა ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი მოვ­ლე­ნა იყო. სა­ხელ­მ­წი­ფო და კერ­ძო სა­ინ­ფორ­მა­ციო სშუ­ა­ლე­ბე­ბი ხარ­ბად აშუ­ქებ­დ­ნენ "სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ასა­შე­ნებ­ლად" ჩა­მო­სუ­ლი უცხო­ე­ლი „ბიზ­ნეს­მე­ნე­ბის“ გეგ­მებს, რო­მელ­თა გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბას, თით­ქოს წინ არა­ფე­რი ედ­გა, გარ­და მას­პინ­ძ­ლის თან­ხ­მო­ბი­სა, მაგ­რამ...?

– სწო­რედ ამ დროს, მრა­ვალ­თა შო­რის, გა­მოჩ­ნ­და კა­ცი, რო­მელ­საც არც ფუ­ლი და ოქ­რო-ვერ­ცხ­ლი ჩა­მო­უ­ტა­ნია სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში და არც ქვეყ­ნის აშე­ნე­ბას შე­პი­რე­ბია ვინ­მეს, არა­მედ იმ დროს ყვე­ლას­გან მი­ვიწყე­ბუ­ლი, აბუ­ჩად აგ­დე­ბუ­ლი „წიგ­ნის­კენ!, გა­ნათ­ლე­ბის­კენ“! მი­ა­ნიშ­ნა დამ­ხ­ვ­დუ­რებს!

არა­და, იმ დროს უზო­მოდ მომ­რავ­ლე­ბუ­ლი „უნი­ვერ­სი­ტე­ტე­ბის“ და „აკა­დე­მი­ე­ბის“ ქვე­ყა­ნა­ში, ერ­თი შე­ხედ­ვით პრო­ვო­კა­ცი­ას უფ­რო ჰგავ­და „წიგ­ნ­სა და გა­ნათ­ლე­ბის­კენ მი­ნიშ­ნე­ბა, სხვა უცხო­ე­ლე­ბის წი­ნა­და­დე­ბებ­თან შე­და­რე­ბით და გან­წი­რუ­ლი ჩან­და იგი, მაგ­რამ დრომ და ოცი წლის მან­ძილ­ზე და­უ­ღა­ლავ­მა შრო­მამ არ­ნა­ხუ­ლი შე­დე­გი გა­მო­ი­ღო!