თე­მო ნაც­ვ­ლიშ­ვი­ლის "პო­ე­ზი­ის სამ­რ­ზა­რე­უ­ლო­დან"

ქან­და­კოვ­ნე­ბა

ვა­ლი

მე არ მოვ­კ­ვ­დე­ბი, -

სა­ხეს შე­ვიც­ვ­ლი,

და სხვა სი­ცოცხ­ლეს შე­ვუ­ერ­თ­დე­ბი,

სიკ­ვ­დი­ლი­სათ­ვის მე ვერ მო­ვიც­ლი,

რო­გორ ვიქ­ნე­ბი, თუ არ ვენ­თე­ბი...

თე­მო ნაც­ვ­ლიშ­ვი­ლის "პო­ე­ზი­ის სამ­რ­ზა­რე­უ­ლო­დან"

"თე­მო ნაც­ვ­ლიშ­ვი­ლი - 100"

წიგ­ნი, ალ­ბო­მი, ცხოვ­რე­ბა ჟურ­ნა­ლის­ტი­კი­სა და პუბ­ლი­ცის­ტი­კის მას­ტერ­კ­ლა­სი, ხე­ლოვ­ნე­ბის ზე­ი­მი, სევ­და, მა­მა-შვი­ლო­ბა, ადა­მი­ა­ნო­ბა, პრინ­ცი­პი, ცხოვ­რე­ბის წე­სი და...

დი­ახ, კი­დევ ბევ­რი რამ აკ­ლია ჩა­მო­ნათ­ვალს, ბევ­რი რამ რაც ცხოვ­რე­ბას გვას­წავ­ლის და მა­რა­დი­უ­ლი "ის ურ­ჩევ­ნია მა­მულ­სა, შვი­ლი რომ სჯობ­დეს მა­მა­სა"...

შვი­ლი თუ შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი? წი­ნა­პა­რი, თუ შთა­მო­მავ­ლე­ბი? და მა­ინც ვინ არის თე­მო ნაც­ვ­ლიშ­ვი­ლი? დი­დი მო­ქან­და­კე, კარ­გი პო­ე­ტი, ფი­ლო­სო­ფო­სი, ოჯა­ხიშ­ვი­ლი, თავ­გა­დაკ­ლუ­ლი მა­მა, პრინ­ცი­პე­ბის არ­მ­ღა­ლა­ტე­ბე­ლი, გვა­რის მშვე­ნე­ბა, თუ... თა­ვი­სი­ვე სევ­დი­ა­ნად გაჟ­ღენ­თი­ლი ხუ­რო­ბი­სა არ იყოს (ქალ­ბა­ტონ­მა თა­მარ ტვილ­დი­ან­მა შე­მოგ­ვი­ნა­ხა მე­ოთხე­დი სა­უ­კუ­ნის წინ აღე­ბუ­ლი ინ­ტერ­ვი­უ­დან) - ჩვენ­ში ქან­და­კე­ბის მო­მავ­ლის ბე­დი, სამ­წუ­ხა­როდ, ერ­თი-ორი ადა­მი­ა­ნის ნე­ბა-სურ­ვილ­ზე და პრო­ტექ­ცი­ა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი. ბევ­რი არა­სა­სი­ა­მოვ­ნო რამ ხდე­ბო­და და ხდე­ბა. მე ამ ამ­ბებს მუ­დამ თით­ქოს გა­რე­დან ვუ­ყუ­რებ­დი და არა­სო­დეს მი­აქ­ტი­უ­რია, თუ პრო­ფე­სი­ულ აქ­ტი­უ­რო­ბას არ ჩავ­თ­ვ­ლით. ერ­თი სიტყ­ვით, კომ­ბ­ლე­სა­ვით ვი­ყა­ვი - ვა­კე­თებ­დი და ვაწყობ­დი...

ეს სევ­და­ნა­რე­ვი ხუმ­რო­ბა თე­მო ნაც­ვ­ლიშ­ვი­ლის ბი­ოგ­რა­ფიაა. კა­ცი, რო­მელ­საც უკან და­ხე­ვა არ უყ­ვარ­და და არც უც­დია. გა­ნა თა­ვად­ვე არ ამ­ბობს - არა­სო­დეს მი­აქ­ტი­უ­რიაო, თუ პრო­ფე­სი­ულ აქ­ტი­უ­რო­ბას არ ჩავ­თ­ვ­ლი­თო... თით­ქოს შე­ეჩ­ვია, შე­ეჩ­ვია და ყუ­რადღე­ბას არ აქ­ცევ­და. აქან­და­კებ­და, სულს ჩაჰ­ბე­რავ­და, აცოცხ­ლებ­და, მაგ­რამ სახ­ლ­ში, სა­ხე­ლოს­ნო­ში, თა­რო­ებ­ზე შე­მოწყო­ბილ ნა­ქან­ლ­და­კე­ვად აქ­ცევ­და სუ­ლის ყი­ვილს. ბე­დიც უც­ნა­უ­რი დაჰ­ყ­ვა - კარ­გია, შე­სა­ნიშ­ნა­ვია, დი­დე­ბუ­ლია, მაგ­რამ... შემ­ქე­ბარ­თა ქან­და­კე­ბე­ბი იდ­გ­მე­ბო­და, თე­მო­სი კი კვლავ სა­ხე­ლოს­ნო­ში, თა­რო­ზე ჰპო­ვებ­და ნარ­ვ­სა­ყუ­დელს. აკი იტყ­ვის შემ­დ­გომ შე­სა­ნიშ­ნა­ვი პო­ე­ტი და ჟურ­ნა­ლის­ტი ნა­ნა ღვი­ნე­ფა­ძე - პა­რა­დოქ­სი: არც თბი­ლის­ში, არც სად­მე სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში მი­სი ნა­ქან­და­კა­რი არ დგა­სო.