ტყავ­დამ­ს­კ­და­რო, ნა­ო­ხა­რო, მარ­ტო­ხეო ოლე...

ტყავ­დამ­ს­კ­და­რო, ნა­ო­ხა­რო, მარ­ტო­ხეო ოლე...

მშობ­ლი­ურ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში თუ სა­ერ­თა­შო­რი­სო ას­პა­რეზ­ზე გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი  უც­ნა­უ­რი, მო­უ­ლოდ­ნე­ლი და, თუნ­დაც, აუხ­ს­ნე­ლი მოვ­ლე­ნე­ბი კარ­გა ხა­ნია, აღარ გვაკ­ვირ­ვებს: დღემ­დე გრძელ­დე­ბა რუ­სეთ-უკ­რა­ი­ნის და­უნ­დო­ბე­ლი, ძმა­თამ­კ­ვ­ლე­ლი ომი, რომ­ლის „მო­ყო­მა­რე­ბას“ პრე­ზი­დენ­ტი პუ­ტი­ნი ორ-სამ თვე­ში გვპირ­დე­ბო­და 50 თვის წი­ნათ. ჩე­მი აზ­რით, თა­ვად ამ ომის ყვე­ლა­ზე დი­დი უბე­დუ­რე­ბა ის გახ­ლავთ, რომ მი­სი დამ­თავ­რე­ბა, თუნ­დაც უკ­რა­ი­ნის გა­მარ­ჯ­ვე­ბით, არ უნ­და თვით უკ­რა­ი­ნის ხე­ლი­სუფ­ლე­ბას პრე­ზი­დენტ-კო­მე­დი­ანტ ზე­ლენ­ს­კის თა­მა­დო­ბით. ბო­ლო დღე­ე­ბამ­დე ეს არ უნ­დო­და რუ­სე­თის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლო­ბას პრე­ზი­დენტ პუ­ტი­ნის მე­თა­უ­რო­ბით. თუმ­ცა, მი­სი ამ­ჟა­მინ­დე­ლი ქმე­დე­ბა (უკ­რა­ი­ნის სტრა­ტე­გი­უ­ლი და სა­მო­ქა­ლა­ქო ობი­ექ­ტე­ბის ინ­ტენ­სი­უ­რი და სას­ტი­კი და­ბომ­ბ­ვე­ბი) ტო­ვებს შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას, რომ და­უმ­თავ­რე­ბე­ლი სა­ო­მა­რი მოქ­მე­დე­ბე­ბი თვით პუ­ტინ­საც უკ­ვე ყელ­ში ამო­უ­ვი­და და უახ­ლო­ეს მო­მა­ვალ­ში უკ­რა­ი­ნის კა­პი­ტუ­ლა­ცი­ის­თ­ვის რა­დი­კა­ლუ­რი ნა­ბი­ჯე­ბის გა­დად­გ­მას გეგ­მავს.

რაც მთა­ვა­რია, ომის გა­ჭი­ა­ნუ­რე­ბას ყვე­ლა გზით ცდი­ლო­ბენ უკ­რა­ი­ნის ევ­რო­პე­ლი მო­კავ­ში­რე-მხარ­დამ­ჭერ-დამ­ფი­ნან­სებ­ლე­ბი. მა­თი ამ ქმე­დე­ბის კი­დევ ერ­თხელ დაწ­ვ­რი­ლე­ბით ახ­ს­ნა აუცი­ლე­ბე­ლი არ უნ­და იყოს - ომი ხომ ფუ­ლია, დი­დი ფუ­ლი.

ვფიქ­რობ, გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლუ­რი ნი­ჭი არც იმის გა­მოც­ნო­ბას სჭირ­დე­ბა, რომ და­პი­რის­პი­რე­ბა ევ­რო­პა-ამე­რი­კა-რუ­სეთს შო­რის ამ ომის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ კი­დევ უფ­რო გა­სას­ტიკ­დე­ბა - უკ­რა­ი­ნის სა­სარ­გებ­ლო წი­ა­ღი­სე­უ­ლის ხელ­ში ჩა­საგ­დე­ბად და ქვეყ­ნის გა­ნად­გუ­რე­ბუ­ლი ეკო­ნო­მი­კის ასა­ღორ­ძი­ნებ­ლად, ანუ ევ­რო­პის ერ­თი უდი­დე­სი და უმ­დიდ­რე­სი ქვეყ­ნის ეკო­ნო­მი­კა­ზე მა­რა­დი­უ­ლი კონ­ტ­რო­ლის და­სამ­ყა­რებ­ლად.

ჩვენ, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს მო­ქა­ლა­ქე­ე­ბის ერ­თი სო­ლი­დუ­რი ნა­წი­ლი, არ ვცდი­ლობთ ბო­ლომ­დე გა­ვი­თა­ვი­სოთ  აშშ-ის, მი­სი მო­ნა-მო­კავ­ში­რე ის­რა­ე­ლის, ზო­გი­ერ­თი არა­ბუ­ლი ქვეყ­ნის ქმე­დე­ბე­ბი  ირან­თან და­კავ­ში­რე­ბით და ამ ომის კა­ტას­ტ­რო­ფუ­ლი შე­დე­გე­ბი მთლი­ა­ნად კა­ცობ­რი­ო­ბი­სათ­ვის.

გან­სა­კუთ­რე­ბით შე­მაძ­რ­წუ­ნე­ბე­ლია ჩვე­ნი „ის­ტო­რი­უ­ლი მტრის“ (ი­რა­ნის) სრუ­ლი გა­ნად­გუ­რე­ბის, მი­წის პი­რი­სა­გან მი­სი აღ­გ­ვის პერ­ს­პექ­ტი­ვით აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი თა­ნა­მე­მა­მუ­ლე­ე­ბის „პატ­რი­ო­ტუ­ლი“ წი­აღ­ს­ვ­ლე­ბი.

„გა­გე­ბით“ შევ­ხ­ვ­დით მე­გო­ბა­რი დო­ნალდ ტრამ­პის ბრძა­ნე­ბით ვე­ნე­სუ­ე­ლის პრე­ზი­დენ­ტი­სა და მი­სი ოჯა­ხის გა­ტა­ცე­ბის, ამ ქვე­ყა­ნა­ზე (უფ­რო ზუს­ტად - ამ ქვეყ­ნის ნავ­თო­ბის ინ­დუს­ტ­რი­ა­ზე) აშშ-ის სრუ­ლი კონ­ტ­რო­ლის დამ­ყა­რე­ბას; ფი­ლო­სო­ფი­უ­რი სი­დინ­ჯით მო­ვის­მი­ნეთ ამა­ვე მე­გობ­რის გან­ცხა­დე­ბე­ბი მექ­სი­კა­ზე, კა­ნა­და­ზე, კუ­ბა­ზე, მთლი­ა­ნად მსოფ­ლი­ოს ნა­ხე­ვარ­ზე (ჯერ­ჯე­რო­ბით!) ამე­რი­კუ­ლი კონ­ტ­რო­ლის დამ­ყა­რე­ბის შე­სა­ხებ...