რა­ტომ ეში­ნი­ათ სტა­ლი­ნის დღემ­დე?!

ეპო­ქის სი­მარ­თ­ლე

რა­ტომ ეში­ნი­ათ სტა­ლი­ნის დღემ­დე?!

მე-20 სა­უ­კუ­ნის 40-იან წლებ­ში ბა­ბუ­ა­ჩე­მი - აბე­სა­ლომ კა­ლან­და­ძე - და­ი­ჭი­რეს. ღა­მით მი­ად­გ­ნენ და მა­შინ აიყ­ვა­ნეს, რო­ცა თხმე­ლის ხე­ზე ადე­სას კრეფ­და. ლამ­პა ხის ტოტ­ზე ჰქონ­და ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი და მი­სი ხე­ლით დაწ­ნულ გი­დელ­ში ფრთხი­ლად აწყობ­და სურ­ნე­ლო­ვა­ნი ადე­სის მსუ­ქან მტევ­ნებს.

ბა­ბუ­ა­ჩემს მე­უღ­ლე ად­რე გარ­და­ეც­ვა­ლა... დღი­სით რომ კოლ­მე­ურ­ნე­ო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და, სა­ღა­მო­თი შვი­ლებს უვ­ლი­და, ღა­მით კი სა­ო­ჯა­ხო საქ­მე­ებს აწეს­რი­გებ­და.

იმ ღა­მეს კგბ სწო­რედ მა­შინ მი­ად­გა, რო­ცა დარ­დი­ა­ნი ღი­ღი­ნით ხის კენ­წე­რო­ზე ყუ­რენს კრეფ­და.

რო­გორც თქვეს, ბა­ბუ­ა­ჩე­მი მე­ზო­ბელ­მა და­ას­მი­ნა - ბო­ლო ხა­ნებ­ში თით­ქ­მის ყვე­ლა სა­ღა­მოს ხე­ზე მიძ­ვ­რე­ბა, რო­გორც ჩანს, გა­დამ­ცე­მი მოწყო­ბი­ლო­ბა აქვს და­მონ­ტა­ჟე­ბუ­ლი და საზღ­ვარ­გა­რეთს გა­დას­ცემს ცნო­ბებ­სო...

რამ­დე­ნი­მე დღე აყურ­ყუ­ტეს ბა­ბუ­ა­ჩე­მი ოზურ­გე­თის შინ­სახ­კომ­ში და მე­რე გა­მო­აგ­დეს - წა­დი, ბი­ძია, სახ­ლ­ში, ობოლ შვი­ლებს მი­ხე­დეო!

გა­გე­ღი­მე­ბათ და ბა­ბუ­ა­ჩე­მი, ღრმა სი­ბე­რემ­დე,  თა­ვის გან­თა­ვი­სუფ­ლე­ბას ძა­ლი­ან უმად­ლო­და სტა­ლინს: მა­გას ჰქონ­და რკი­ნის დის­ციპ­ლი­ნა, უსა­მარ­თ­ლო­ბას მის დროს ვე­რა­ვინ გა­ბე­დავ­და, ის იყო გლე­ხის პატ­რო­ნი, „ულ­ვა­შა“ ძა­ლი­ან მა­გა­რი იყოო, ამ­ბობ­და...

სხვა­თა შო­რის,  „ულ­ვა­შა სო­სე­ლო“ 1905 წელს ჩემს სო­ფელ­ში მი­ტინ­გ­ზე სიტყ­ვი­თაც გა­მო­სუ­ლა. იმ ღა­მეს სო­ფელ­ში დარ­ჩე­ნი­ლა, მი­სი ბოლ­შე­ვი­კი მე­გობ­რის ოჯახ­ში, სა­დაც მე­გობ­რის და,  ულა­მა­ზე­სი მა­დია კა­ლან­და­ძე გა­უც­ნია და თავ­და­ვიწყე­ბით შეჰ­ყ­ვა­რე­ბია, მაგ­რამ ეს სხვა ის­ტო­რიაა და ამა­ზე მე­რე მოვ­ყ­ვე­ბით.

ბო­ლო ხა­ნებ­ში სტა­ლი­ნის სი­ცოცხ­ლის უკა­ნას­კ­ნე­ლი ჟა­მის  ამ­ბებს რომ ვამ­ზე­უ­რებ­დი, მის თავ­გა­და­სა­ვალს კარ­გად რომ ჩა­ვუღ­რ­მავ­დი, ძველ ვი­დე­ო­ებს ვუ­ყუ­რე და იმ­დ­რო­ინ­დე­ლი დო­კუ­მენ­ტე­ბი გა­და­ვათ­ვა­ლი­ე­რე,  გა­გე­ღი­მე­ბათ და ცრემ­ლე­ბი წამ­ს­კ­და, ისე­თი ბუმ­ბე­რა­ზი კა­ცი ყო­ფი­ლა „ულ­ვა­შა“ და თან ტრა­გი­კუ­ლი ბე­დის ქარ­თ­ვე­ლი.

სტა­ლი­ნი, ის­ტო­რი­ის ჭრილ­ში, სა­ბო­ლო­ოდ შე­იძ­ლე­ბა შე­ფას­დეს, რო­გორც ჰუ­მა­ნის­ტი ლი­დე­რი თა­ვის დრო­ში, რად­გან მი­სი პო­ლი­ტი­კუ­რი მოღ­ვა­წე­ო­ბა მი­მარ­თუ­ლი იყო ადა­მი­ა­ნის სი­ცოცხ­ლი­სა და თა­ვი­სუფ­ლე­ბის დაც­ვა­ზე, მი­სი სტრა­ტე­გია მიზ­ნად ისა­ხავ­და მსოფ­ლიო დე­მოკ­რა­ტი­ას და ხალ­ხ­თა უსაფ­რ­თხო­ე­ბას.