რო­მე­ლი იმ­პე­რია და­არ­ტყამს პირ­ვე­ლად?!

მრა­ვალ­პო­ლუ­სი­ა­ნი "თა­ვი­სუფ­ლე­ბა"

რო­მე­ლი იმ­პე­რია და­არ­ტყამს პირ­ვე­ლად?!

ძვე­ლი მსოფ­ლიო წეს­რი­გი აღარ ინ­გ­რე­ვა, ის უკ­ვე ჩა­მონ­გ­რე­უ­ლია. უბ­რა­ლოდ ,ნან­გ­რე­ვებს ჯერ კი­დევ ძვე­ლი წარ­წე­რე­ბი აქვს, რო­გო­რი­ცაა სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­მარ­თა­ლი, ადა­მი­ა­ნის უფ­ლე­ბე­ბი, სა­ხელ­მ­წი­ფო­ებ­რი­ვი უზე­ნა­ე­სო­ბა, საზღ­ვ­რე­ბის ურ­ღ­ვე­ო­ბა, თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნა­ოს­ნო­ბა, სა­კუთ­რე­ბის დაც­ვა, გა­რე­მოს­დაც­ვი­თი ნორ­მე­ბი, ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი სა­კუთ­რე­ბა, სა­გა­რეო ურ­თი­ერ­თო­ბა­თა ქცე­ვის წე­სე­ბი და კი­დევ ათა­სი ლა­მა­ზი სიტყ­ვა. ამ ტერ­მი­ნებს გაცხა­დე­ბულ დო­კუ­მენ­ტებ­ში ისევ იყე­ნე­ბენ, თუმ­ცა ქმე­დით პო­ლი­ტი­კა­ში მხო­ლოდ მა­შინ ახ­სე­ნე­ბენ, რო­ცა ძლი­ე­რებს სჭირ­დე­ბათ.

ახა­ლი წეს­რი­გი გა­ცი­ლე­ბით მარ­ტი­ვია, გა­ცი­ლე­ბით უხე­ში და გა­ცი­ლე­ბით გულ­წ­რ­ფე­ლი. ეს არის სამ­ყა­როს ის მო­ცე­მუ­ლო­ბა, სა­დაც სა­მარ­თა­ლი აღარ წარ­მო­ად­გენს და­მო­უ­კი­დე­ბელ სა­ზომს. სა­მარ­თა­ლი არის ის, რა­ზეც ძა­ლა­უფ­ლე­ბის მფლო­ბე­ლე­ბი დრო­ე­ბით შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ. დღეს მოქ­მე­დებს არა სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­მარ­თა­ლი, არა­მედ ძა­ლის­მი­ე­რი გან­ლა­გე­ბა.

ხსე­ნე­ბულ წეს­რიგ­ში მთა­ვა­რი ლო­გი­კა შემ­დეგ­ნა­ი­რია. ეს ჩვე­ნია, ის კი თქვე­ნი, იმ პი­რო­ბით, რომ ძლი­ე­რი სა­ხელ­მ­წი­ფო­ე­ბი თან­ხ­მ­დე­ბი­ან. ერთ სივ­რ­ცე­ში ვი­თა­ნამ­შ­რომ­ლებთ, თუ­კი მხა­რე­ებს აწყობთ და სრუ­ლი­ად უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლოა და­ნარ­ჩენ­თა აზ­რი. მე­ო­რე სივ­რ­ცე­ში ვი­პა­ექ­რებთ, ხან დად­გე­ნი­ლი წე­სე­ბით და ხა­ნაც მათ გა­რე­შე, ვი­თა­რე­ბის მოთხოვ­ნის შე­სა­ბა­მი­სად. იქ­ვე შე­საძ­ლოა შე­ი­ა­რა­ღე­ბუ­ლი ძა­ლაც იქ­ნას გა­მო­ყე­ნე­ბუ­ლი, ოღონდ ბირ­თ­ვუ­ლი გა­ნად­გუ­რე­ბის ზღვარს არ უნ­და გა­და­ვა­ბი­ჯოთ. სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­მარ­თა­ლი კი იმოქ­მე­დებს მხო­ლოდ იქამ­დე, სა­ნამ ის ამ ოთხი­ვე ნა­წილს არ შე­ე­ჯა­ხე­ბა. რო­გორც კი გა­და­იკ­ვე­თე­ბა, სა­მარ­თა­ლი ქრე­ბა და რჩე­ბა ის, რაც ყო­ველ­თ­ვის იყო იმ­პე­რი­ე­ბის უკა­ნას­კ­ნე­ლი საყ­რ­დე­ნი, კერ­ძოდ კი უხე­ში ძა­ლა.

X X X

ყო­ვე­ლი­ვე აღ­ნიშ­ნუ­ლის გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბით, პე­კინ­ში ტრამ­პი­სა და სი ძინ­პი­ნის შეხ­ვედ­რა რი­გი­თი სა­გა­რეო-პო­ლი­ტი­კუ­რი მოვ­ლე­ნა ნამ­დ­ვი­ლად არ არის. ეს შეხ­ვედ­რა წარ­მო­ად­გენს ახა­ლი სამ­ყა­როს სიმ­ბო­ლურ სა­ნა­ხა­ო­ბას. ან­კო­რი­ჯის იმ­პულ­სის შემ­დეგ გაჩ­ნ­და პე­კი­ნის ფორ­მუ­ლა. უფ­რო ზუს­ტად რომ ვთქვათ, ეს არის ჯუნ­ნან­ჰა­ის ფორ­მუ­ლა, თუმ­ცა, რად­გან ხსე­ნე­ბუ­ლი სიტყ­ვის წარ­მოთ­ქ­მა პო­ლი­ტი­კუ­რი წრე­ე­ბის დიდ ნა­წილს ენის მო­ტეხ­ვით და­ე­მუქ­რე­ბა, უმ­ჯო­ბე­სია, უბ­რა­ლოდ პე­კი­ნის ფორ­მუ­ლა ვუ­წო­დოთ.

ნახ­სე­ნე­ბი ფორ­მუ­ლა მშვი­დო­ბის მომ­ტა­ნი სუ­ლაც არ გახ­ლავთ, ეს უფ­რო შე­თან­ხ­მე­ბის თვალ­თ­მაქ­ცო­ბაა. მხა­რე­ე­ბი შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ, რომ უნ­და ილა­პა­რა­კონ. შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ, რომ არ უნ­და ჩა­მო­ი­შა­ლოს ურ­თი­ერ­თო­ბა. შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ, რომ ჩი­ნეთ-ამე­რი­კის კავ­ში­რი მსოფ­ლი­ო­ში ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი ორ­მ­ხ­რი­ვი მოვ­ლე­ნაა. შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ იმა­ზეც, რომ ირანს ბირ­თ­ვუ­ლი იარა­ღი არ უნ­და ჰქონ­დეს, ჰორ­მუ­ზის სრუ­ტე ღია უნ­და იყოს და თე­ი­რა­ნი საზღ­ვაო გზე­ბის გა­მო­ყე­ნე­ბა­ზე გა­და­სა­ხადს არ უნ­და აწე­სებ­დეს. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, მთა­ვა­რი კითხ­ვა სხვა რა­მე­ში მდგო­მა­რე­ობს.